На 11 февруари 2026 година, Светиот и Свештен Синод ја продолжи својата работа под началство на Вселенскиот патријарх Вартоломеј, разгледувајќи ги точките од дневниот ред. Светиот Синод едногласно одлучи да ги вклучи атонските подвижници во редот на светителите на Црквата: јеромонахот Тихон, кој водел подвижнички живот во Светата Ставроникитска ќелија на Чесниот Крст во Скинот Капсала, и монахот Ѓорѓи, познат како Хаџи-Ѓорѓис, родум од Кападокија, кој се упокоил во Константинопол.
Старец Тихон од Света Гора
Старецот Тихон, во светот Тимотеј, е роден во 1884 година во Русија, во побожно семејство. Уште од рана возраст посакувал целосно да му се посвети на Бога. И покрај загриженоста на своите родители, тој остварил поклонички патувања до повеќе од 200 манастири низ Русија, а потоа и до Синај и Светата Земја. На крајот се населил на Света Гора, каде што живеел строг подвижнички живот во Карулија и други пустинички места, предавајќи се на интензивни духовни подвизи.
Неговото смирение и истрајност придобиле обилна Божја благодат, поради што многумина страдалници му пристапувале за совет и утеха. Подоцна бил ракоположен за свештеник, служејќи ја Светата Тајна Исповед, а притоа продолжил да живее во страв Божји, смирение и непрестајна молитва.
Особено значајно е што тој бил духовен отец на свети Пајсиј. Самиот свети Пајсиј со длабока почит и емоција зборувал за својот старец, признавајќи го неговото силно влијание врз сопствениот духовен пат. Нивната врска останува жив пример за послушание, љубов и автентично духовно раководство.
Во 1968 година, старецот Тихон го претскажал своето упокојување и во последните денови живеел во целосно осмништво, предаден на молитва и со целосно единство со Бога.
Старец Хаџи-Ѓорѓис од Света Гора
Старецот Хаџи-Ѓорѓис, во светот Гаврил, е роден во Кермира, Кападокија, како првороден син на Јорданис и Марија. Од рана возраст се запознал со монашкиот живот преку својата тетка, но имал големи тешкотии со читањето. Со усрдни молитви и преку застапништвото на Пресвета Богородица, чудесно ја добил способноста да чита — факт потврден и од црковниот ѕвонар.
На четиринаесетгодишна возраст останал во Константинопол за да се моли за својот чичко, кој преминал во ислам, а подоцна се вратил во христијанската вера. Неговиот подвижнички живот оставил впечаток дури и кај султанот Махмуд II, кој покажувал наклонетост кон христијаните. И покрај животот поврзан со дворски околности, Гаврил го избрал патот на спасението и заминал на Света Гора, каде што се замонашил во манастирот Григоријат, добивајќи го името Ѓорѓи, а подоцна и Хаџи-Ѓорѓис по неговото поклонение во Светата Земја.
Бил строг во постот и молитвата, го предводел братството во Кавсокаливија во духовни подвизи и им помагал на оние во неволја. Неговата светост станала широко позната, толку што атонските монаси го користеле неговото име како симбол на пост и подвижништво. И покрај искушенијата, вклучително и протерување од Света Гора, тој го сочувал духовното достоинство и продолжил да ги поткрепува христијаните кои живееле под тиранија.
Со оваа одлука, Вселенската патријаршија ја потврдува живата духовна традиција на Црквата и го сведочи значењето на подвижничкиот живот како пат кон светоста.
Извор: orthodoxtimes.com