Со изразите „небратски, непочитувачки и недостоен“ најсоодветно може да се опише нападот на Русија врз Вселенската патријаршија, изјави старешината митрополит Апостолос од Деркон. Коментирајќи ги обвинувањата насочени против Вселенскиот патријарх Вартоломеј, митрополитот истакна дека ова воопшто не е изолиран случај. „Ова не е првпат,“ нагласи тој, „Москва, заедно со својата длабока држава и користејќи ја Службата за надворешно разузнавање (СВР) како инструмент, да изврши напад врз Вселенскиот патријарх Вартоломеј на небратски, непочитувачки и недостоен начин.“
Тој додаде дека овојпат Руската служба за надворешно разузнавање (СВР), поттикната од официјалниот државен апарат и Црквата која е усогласена со него, активирала „далечински управувана бомба“. „Не,“ појасни митрополитот, „како онаа со која беше погодена станбена зграда и детско игралиште во Харков, Украина, при што загинаа шест лица, а најмалку педесет и пет беа повредени, меѓу нив и четиринаесетгодишно девојче. Не како бомбата со која беше погодена породилна болница во Мариупол, Украина, и при што, меѓу другото, трагично загина бремена жена заедно со детето што го носеше.“ „Овојпат,“ продолжи тој, „дронот на СВР од длабоката држава на Русија ослободи бомба од поинаква технологија – древна и веќе испробана.“ „Суштината на овој напад,“ рече митрополитот, „е политичко-религиска мешавина од апсурдни и арогантни тврдења, закани од секаков вид и братоубиствена клевета.“
„Овој наратив не е нов,“ продолжи митрополитот Апостолос од Деркон. „Тој е директно поврзан со идеологијата на таканаречениот ‘Трет Рим’, идеја создадена од руската политичка власт и наметната на нејзиниот инструмент – Московската црква.“
„Овие настани,“ истакна тој, „покажуваат дека змијското јајце било изведено уште пред векови и дека неговиот отров продолжува да го труе Православието до денес.“ Митрополитот Апостолос укажа на 1448 година, кога владетелот Василиј наредил еднострано отцепување на новоформираната Московска црква од нејзината Мајка-црква, Вселенската патријаршија. „Тогаш беше свикан неканонски собор на руски епископи,“ објасни тој, „на кој беше избран архиепископ Јона.“
„Тоа беше првпат,“ додаде тој, „еден руски јерарх да ја преземе титулата ‘Митрополит московски и на цела Русија’.“ Понатаму, тој посочи дека во 1452 година, кога Османлиите стоеле пред портите на царската престолнина, Вселенската патријаршија била принудена, под краен притисок, да го признае изборот на Јона, со што практично ја благословила руската црковна побуна. „Ова признавање, сепак,“ нагласи тој, „не подразбираше давање канонско право на Московскиот синод сам да го избира својот митрополит.“ „Но само седум години подоцна,“ заклучи митрополитот Апостолос, „владетелот нареди епископите повеќе да не се избираат од Вселенската патријаршија, туку исклучиво од локалниот Московски синод. Тука настана првата расколничка пукнатина.“
Тој додаде: „Еден век подоцна, во 1580 година, цар Иван IV, познат како Грозни, изврши притисок врз Антиохискиот патријарх Јоаким V за да ја издигне Московската архиепископија во ранг на патријаршија. Патријархот одби, нагласувајќи дека таква одлука припаѓа исклучиво на Синодот во Константинопол.“ „Дали царот се откажа од своето опсесивно барање Московската црква да биде издигната од Вселенската патријаршија?“ – праша митрополитот. „Неговиот наследник, цар Фјодор, го обнови притисокот, овојпат врз Вселенскиот патријарх Јеремија II, кого практично го држеше во притвор сè додека неговото барање не беше исполнето.“ Под вакви присилни околности, Јеремија беше принуден да свика голем Собор во 1590 година. „Патријаршискиот и синодски златопечатен томос за издигнување на Москва во патријаршија беше потпишан,“ рече тој, „секогаш и недвосмислено под авторитетот и покровителството на Мајката-црква, Вселенската патријаршија.“ „Но ни оваа отстапка,“ истакна митрополитот, „не ја задоволи руската власт, која понатаму ја вклучи во своите имперски амбиции теоријата дека е легитимен наследник на византиските императори.“
Потоа тој се запраша: „А што е со самата Московска патријаршија? Таа се покажа неспособна да артикулира независен глас втемелен во автентичните христијански идеали – ниту во времето на царска Русија, ниту под советската власт, ниту во ерата на Русија на Путин. Таа постојано останува лојален партнер на руската државна моќ и, очекувано, ги жнее придобивките од оваа цврста прегратка.“
Митрополитот нагласи: „Ниту Уставот на Христијанството, ниту Светото Писмо, ниту канонскиот етос на Црквата не ја повикуваат Московската патријаршија да оди по ваков пат.“ „Попрецизно,“ додаде тој, „поглаварот на Московската патријаршија сè повеќе наликува на ликот на Диотреф, кој ‘сака да биде прв’, клевети со ‘злобни зборови’ и ја отфрла власта на постариот презвитер на локалната Црква (3 Јован 9–10).“ „Неодамнешните клевети што ги шири тајната служба СВР откриваат кој стои зад нив. Само поглаварот на локалната Црква има власт да одредува кој ќе биде означен како ‘расофорен антихрист’ или ‘овоплотен ѓавол’. Фактот што ваквите обвинувања произволно и арогантно, спротивно на каноните на Црквата, му се припишуваат на поглаварот на Вселенската патријаршија – самата Мајка-црква која го избрала – го зацврстува уверувањето дека Московската патријаршија функционира како гласноговорник на моќта на Путин.“
На крајот, митрополитот Апостолос заклучи: „Како, тогаш, одговара Мајката-црква? Вселенската патријаршија и нејзиниот поглавар Вартоломеј цврсто потврдуваат дека ‘лажните вести, навредите и измислените информации од секаков вид не ја обесхрабруваат Вселенската патријаршија’. Верен на традицијата на христијанскиот устав, тој продолжува да го спомнува Патријархот на Москва, потсетувајќи дека првите христијани беа ‘со едно срце… истрајни во заедништвото’ (Дела 2:46). За Вселенскиот патријарх е пројава на гордост да се игнорира повикот на апостолот Павле, апостолот на сите народи, христијаните да Го прославуваат Бога ‘со една уста’ (Римјаните 15:6). Наспроти тоа, Патријархот на Москва одлучи да го прекине спомнувањето на Патријархот Вартоломеј и да ја прекине заедницата со јерарсите на Вселенската патријаршија. Сепак, Вселенскиот патријарх Вартоломеј – Зелениот патријарх, патријархот на помирувањето, меѓународно признаен и почитуван од парламентите ширум светот како прв меѓу духовните водачи на Православието – продолжува да чека со трпение. Тој чека како татко што го чека својот бунтовен и немирен син да созрее, и како таткото од параболата што го очекува враќањето на блудниот син во татковиот дом: Вселенската патријаршија.“
Извор: orthodoxtimes.com
