Додека Европската Унија подготвува нов пакет санкции насочени кон руски финансиски институции, нелегални нафтени мрежи и компании поврзани со воениот сектор, повторно се отвора прашањето дали мерките треба да го опфатат и Патријархот Кирил. Обид за санкции имаше уште во 2022 година, но тогаш иницијативата беше блокирана.
Патријархот со години јавно ја поддржува руската позиција во војната во Украина, претставувајќи го конфликтот како поширок цивилизациски судир со Западот. Во неговите обраќања, жртвата на руските војници била е поврзана со духовно искупување, а поддршката за воените напори се појавува како дел од поширок религиозен наратив.
Во анализите за улогата на Православната црква на Русија се нагласува дека таа денес не функционира само како духовна институција, туку и како важен идеолошки столб што ја поддржува руската државна политика. Како аргумент се посочува растот на бројот на воени свештеници, воени храмови и присуството на свештеници во близина на фронтот.
Според достапните податоци, РПЦ во последните години значително го проширила своето присуство во воените структури, при што илјадници војници биле крстени, а десетици свештеници биле активни во зони погодени од конфликтот. Дел од овие бројки се објавени од самата црква.
Особено внимание предизвика документ усвоен од Светски руски народен собор во 2024 година, во кој руската инвазија е опишана како „Света војна“, а Украина и односите со Западот се претставени низ цивилизациски и духовен конфликт.
Во исто време, случаи на дисциплински мерки против свештеници кои повикувале на „мир“ наместо „победа“ отворија дебати за просторот за несогласување внатре во црковните структури.
Сѐ погласни се ставовите дека санкциите против Кирил би биле порака дека верскиот авторитет не треба да се користи за оправдување на воени политики. Поддржувачите на оваа идеја тврдат дека таков чекор не би бил насочен против верата, туку против политичка поддршка за конфликтот.
Автори: Ивана Страднер и Самуел Бен-Ур.
Извор: nationalinterest.org
