Мрежата Светиот Појас е меѓународна иницијатива која собира и споделува вистински сведоштва на луѓе што ја доживеале чудесната заштита на Пресвета Богородица преку Нејзиниот Свет Појас
Во тој контекст, сведоштвото на една мајка и нејзината ќерка претставува една од највпечатливите приказни за вера, борба и чудесна Божја интервенција.
Сè започнало ненадејно, на денот на роденденот на Ана, кога нејзината мајка добила повик од училиштето да дојде и да го земе детето, кое не се чувствувало добро.
Имало вртоглавица, повраќање и симптоми што уште од почетокот покажувале дека нешто сериозно се случува.
Испитувањата што следеле откриле тумор во малиот мозок на ризична локација, лекувањето не можело да се спроведе во Кипар. Семејството веднаш отпатувало во Германија, каде што биопсијата покажала дека туморот е бениген, но неоперабилен, што создало голема неизвесност за идниот тек на болеста.
Лина, мајката на Ана, која и самата имала многу прашања за верата и за „зошто“ во животот, одеднаш се нашла во длабока внатрешна борба. Се обидела да се моли со едноставни зборови, оставајќи ги настрана вината и стравовите.
Неколку дена по нивното враќање на Кипар, една нејзина пријателка ѝ донела благословена лента од Светиот Појас на Богородица, советувајќи ја Ана да ја носи четириесет дена.
Малата Ана тешко заспивала со лентата на себе, па мајката ја ставила под нејзината перница.
Но таа ноќ се случило нешто што Лина го опишува како знак од Пресвета Богородица:
лентата повеќе не била под перницата, туку била обвиткана околу телото на Ана, провлечена низ нејзините панталони, како некој да покажал како треба да се носи.
Од тој момент, Ана ја носела лентата секој ден.
По некое време, кај детето се појавила течност во мозокот (хидроцефалус) и лекарите препорачале итно поставување на вентил. И покрај сериозноста на ситуацијата, Лина чувствувала необјаснив мир и сигурност дека Богородица го штити нејзиното дете.
Во пресрет на празникот Успение на Пресвета Богородица (15 август), таа се молела барајќи само еден знак – дали треба да се направи операцијата.
Од тој момент започнала низа неочекувани одложувања, промени и околности, кои довеле до одложување на операцијата.
Кога конечно направиле нова магнетна резонанца, лекарот со изненадување соопштил:
„Не гледам хидроцефалус. Исчезнал.“
Лина признава дека ова искуство длабоко го променило нејзиниот поглед кон верата и Црквата.
Богородица ѝ покажала дека е близу до секој човек кој искрено ја повикува.
Оттогаш, таа им подарува ленти од Свеиот Појас и на други луѓе што се наоѓаат во искушенија, гледајќи повторно и повторно мали и големи знаци на надеж.
Приказната за малата Ана не е само едно сведоштво –
таа е живо потсетување дека Богородица никогаш не ги напушта своите деца и дека верата може да ги осветли дури и најтемните моменти во човечкиот живот.
