Митрополитот дабробосански Хризостом, говорејќи во Vijesti.ba Podcast, се осврна и на своето последно искуство во Ерусалим, опишувајќи атмосфера што, според неговите зборови, за христијанските поклоници била понижувачка и вознемирувачка. Во своето сведоштво, тој рече дека при движење низ улиците на Светиот Град, додека оделе кон христијанските светињи, тој и неговата придружба биле плукани на улица, и тоа, како што нагласи, „без стид и без срам“.
Владиката Хризостом ова искуство не го претставува само како лична непријатност, туку како знак за подлабок проблем во односот кон христијанското присуство во Ерусалим. Според него, станува збор за состојба во која човек не може „нормално да оди да им се поклони на своите светињи“, туку се соочува со отворено непочитување и понижување. Во истото обраќање, митрополитот подвлекува дека таквото однесување е „страшно“ и „срамота“, а пораката што ја извлекува е дека на современиот свет, па и на Светиот Град, му е потребно многу повеќе почитување кон другите верски заедници.
Неговите зборови добиваат дополнителна тежина ако се прочитаат во поширокиот контекст на случувањата во Ерусалим во текот на овогодишната Страсна седмица и Пасха. Во март 2026 израелската полиција го попречи влезот на католичките поглавари во Храмот на Пресветиот Гроб на Цветници, што предизвика силни реакции и беше оценето како преседан во современата историја на празнувањето. Израелските власти тоа го оправдаа со безбедносни причини поврзани со војната и ракетната закана, но црковните претставници предупредија дека ограничувањата ја повредуваат слободата на богослужение.
Токму затоа сведоштвото на митрополитот Хризостом не звучи како издвоен и случаен впечаток, туку како глас што се вклопува во веќе постоечката загриженост на христијанските заедници во Ерусалим. Уште во 2023 година Reuters извести дека христијаните во градот зборуваат за зголемено вознемирување, навреди и непријателски гестови, а израелската полиција подоцна уапси пет лица токму поради непријателско однесување кон христијани и цркви во Стариот град.
Во таа смисла, обраќањето на митрополитот Хризостом може да се чита и како предупредување дека проблемот не се исцрпува само во формални ограничувања, полициски контроли и воени мерки. Неговите зборови посочуваат на нешто подлабоко: на чувство дека поклоникот, иако доаѓа на место што е срце на христијанската вера, не секогаш може да се движи слободно, мирно и достоинствено. Токму таа повреда на достоинството е суштината на неговата порака.
Иако неговото сведоштво е силно и лично, митрополитот не останува само на описот на непријатното искуство. Напротив, тој од тоа извлекува поширока поука: дека меѓуверското почитување не смее да остане декларативно, туку мора да стане видливо во секојдневниот живот, на улица, во односот кон светињата и во односот кон оној што верува поинаку. Така, неговата изјава за Ерусалим не е само сведоштво за еден тежок миг, туку и повик за обновување на елементарната човечка и верска почит.
Mitropolit Hrizostom: Pljuvali su nas na ulici u Jerusalemu!
