Во Холандија деновиве се разви јавна и политичка полемика околу интерен јазичен водич во Министерството за образование, култура и наука, откако во јавноста излегоа делови од документ со препораки за поинклузивна службена комуникација. Сепак, не станува збор за официјална државна забрана на зборовите „татко“ и „мајка“, туку за внатрешен водич за употреба на јазик во рамки на министерството.
Според холандскиот јавен сервис NOS, водичот бил изработен во рамки на програмата на министерството против дискриминација и расизам и содржел совети за избор на поинклузивни зборови и изрази. Меѓу примерите што предизвикаа најсилни реакции било и тоа што во одделни контексти се предлага наместо „татковци и мајки“ да се користат поопшти формулации како „родители“ или „родители/старатели“, а како спорен пример во документот се спомнувала и замена на „Ден на таткото“ и „Ден на мајката“ со поопштата формулација „Jij-dag“.
Прашањето брзо стигна и до холандскиот парламент. Во расправата во Долниот дом, пратеници од повеќе партии изразија остри забелешки дека ваквите јазични листи одат предалеку и дека државата не треба преку административни водичи да влијае врз секојдневниот говор и семејниот речник. Во парламентарниот запис јасно се гледа дека критиките биле насочени токму кон идејата „Moederdag“ и „Vaderdag“ да се заменуваат со „Jij-dag“, како и кон препораките наместо „vaders en moeders“ да се користат понеутрални изрази.
Најважната реакција, сепак, дојде од самата државна секретарка за образование и еманципација, Џудит Тилен, која јавно се дистанцираше од водичот. Таа изјави дека документот ѝ делува „патронизирачки“ и „непотребен“ и оцени дека службениците и без вакви списоци се доволно професионални за да комуницираат внимателно, разбирливо и рамноправно. Според нејзините зборови, водичот може „да оди во фиока“. NOS пренесе и дека документот чинел околу 40.000 евра и бил во употреба околу една година.
Паралелно со ова, официјалната државна комуникациска платформа CommunicatieRijk и понатаму содржи пошироки насоки за инклузивна комуникација, но тие се од поопшт карактер. Таму, на пример, се препорачува државната комуникација да не се потпира секогаш на стереотипна претстава за „стандардно семејство со татко, мајка и две деца“, туку да ги прикажува и другите семејни облици. Овие насоки, меѓутоа, не претставуваат формална забрана на традиционалните семејни поими, туку општи препораки за поширока претставеност и внимателен јавен јазик.
Настанот во Холандија не е обид државата формално да ги укине зборовите „татко“ и „мајка“, туку спор околу еден интерен министерски водич за инклузивен јазик, кој по силната јавна реакција беше јавно оценет како претеран и непотребен и од самото политичко раководство на ресорот.
Извор: NOS
