Еден атеист ја изразува својата дилема дека, иако не верува во Бога, сепак некако Го љуби. Папата Лав одговара со промислен и прониклив совет.
Папата Лав XIV му одговори на еден атеист кој парадоксално се опишал себеси како некој што „Го љуби Бога“, објаснувајќи му дека „вистинскиот проблем на верата“ не е во тоа дали некој верува или не верува во Него, туку дали Го бара.
Во февруарскиот број на списанието Piazza San Pietro, папата одговори на човек по име Роко од Реџо Калабрија, Италија, кој побара помош со неколку прашања:
„Како е можно човек да се смета себеси за атеист и да го љуби Бога? Чувствувам потреба да го љубам Бога, но се сметам себеси за атеист, или можеби мислам дека сум, и длабоко во себе — дали Го барам Бога?“
За подобро да го изрази она што го доживува, Роко му ја испратил на папата следната песна:
„Ја набљудувам природата,
следејќи го секој нејзин развој:
изгрејсонцето или неговото
заоѓање на хоризонтот;
ѕвезденото небо
и тајната на хармонијата.
Верувам дека не верувам,
апсолутно уверен во ништото,
а сепак копнеам по Бога. Мојата драма е Бог!
Мојот немир е Бог!
Атеист кој го љуби Бога!“
Одговорот на папата Лав XIV
Светиот Отец му се заблагодари на Роко за неговата „прекрасна поезија“ и сподели дека таа го потсетила на еден ред од „Исповеди“ на свети Августин, неговото најпознато дело:
„Ти беше во мене,
а јас бев надвор.
И таму Те барав.“
Во таа смисла, папата Лав нагласи дека ова е доволно „за да ти каже дека не може да биде атеист оној кој Го љуби Бога, кој Го бара со искрено срце.“
„Неодамна, повеќе теолози ни помогнаа да размислиме дека она што е важно во животот е барањето на Бога. Да, бидејќи вистинскиот проблем на верата не е дали веруваме или не веруваме во Бога, туку дали Го бараме или не Го бараме!“ продолжи папата.
Бог, продолжи Лав, „се дава да биде најден од срцето што Го бара, и можеби правилната разлика не е толку меѓу верниците и неверниците, туку меѓу оние што Го бараат Бога и оние што не Го бараат.“
На крајот, Лав XIV рече:
„Човек може да мисли дека верува, а да не го бара лицето Божјо, да не Го љуби; и човек може да мисли дека не верува, а да биде огнен трагач по Неговото лице, љубејќи Го како што ти Го љубиш. Така, Роко, сите ние копнееме по Љубовта, сите сме трагачи по Бога. И токму во тоа се состои достоинството и убавината на нашиот живот“.
Walter Sánchez Silva
