Во искрено и содржајно интервју за познатиот албански новинар Фердинаро Самарџи, Архиепископот на Албанија, г.г. Јован, отворено говори за својата животна одлука да го избере патот на свештеничкото служење и да се врати во Албанија во време кога земјата и нејзината Црква се наоѓале во длабока неизвесност.
Архиепископот Јован истакнува дека, иако имал можност да остане во Соединетите Американски Држави, каде што ги завршувал своите теолошки студии, уште тогаш донел цврста одлука да се врати во татковината веднаш откако Православната Црква во Албанија биде обновена. Оваа одлука ја донел и покрај противењето на неговите родители, имајќи предвид дека почетокот на 1990-тите години во Албанија бил обележан со нестабилност и непредвидливост.
Како што самиот вели:
„Немав причина да останам во Америка кога мојата земја имаше потреба од мене. Она што Америка можеше да ми го понуди не беше тоа што го сакав. Не сакав богатство ниту удобност. Причината поради која сакав да станам јеромонах беше токму — да Му служам на Бога.“
Клучен момент во неговиот духовен пат претставувала првата длабока средба и разговор во САД со Архиепископот Анастасиј на Албанија, кој тогаш бил Митрополит на Андруса, а подоцна стана Архиепископ на Албанија. Таа средба се покажала пресудна за неговиот свештенички призив.
Потсетувајќи се на тој период, Архиепископот Јован нагласува:
„Кога бев студент на Теолошко училиште во Америка и учествував во програмата за организирање на библиотеката ‘Фан Ноли’, Анастасиј — тогаш Патријаршиски егзарх во Албанија — дојде на семинар и ме повика на средба. Кога му реков дека по завршувањето на студиите ќе се вратам во Албанија, тој беше многу радосен. Во 1992 година поминав еден месец во Албанија и присуствував на неговото востоличување, а во 1993 година се вратив трајно, најпрво како наставник во Боголсовското училиште во Драч.“
Неговото црковно напредување било брзо. Во 1994 година бил ракоположен за ѓакон и свештеник од Архиепископот Анастасиј. Потоа ги продолжил студиите во САД, во 1996 година бил назначен за заменик-декан на Теолошката академија во Драч, истата година го добил чинот архимандрит, во 1998 година бил избран за Митрополит на Корча, а во 2025 година стана наследник на блаженоупокоениот Архиепископ Анастасиј.
Овој пат, како што сведочи самиот, бил исполнет со голема пастирска одговорност, служење и длабока свест за тешкотиите, но и со силна решеност да му се пренесе на современиот свет надежта за животот што се наоѓа во Бога.
Говорејќи за суровите години на наметнат атеизам, Архиепископот Јован истакнува дека силно го чувствувал Божјото присуство и никогаш не бил заведуван кон негирање или неверие. Во интервјуто вели:
„Често велам дека она што Бог го отвора, луѓето не можат да го затворат. Ако во душата на човекот е запалена свеќата, ако љубовта кон Бога е осветлена, патот ќе го вклучува Крстот, но и радоста на Воскресението. Патот не завршува на Крстот, туку на Воскресението. Во тоа време луѓето ја разбираа тежината на состојбата, но радоста што ја дава животот ја надминуваше. Дури и кога изгледаше неверојатно дека може да се служи Божествена Литургија, Бог нè заштити, бидејќи периодот беше исклучително опасен.“
Зборувајќи за делото на блаженоупокоениот Архиепископ Анастасиј, тој нагласува дека „неговата визија за силна Црква во Албанија со иднина од сон се претвори во реалност преку упорна работа и голема пожртвуваност. Таа визија беше надежна, затоа што секогаш велеше дека без градење стабилна Црква нема иднина. На почетокот не беше лесно. Не стануваше збор само за градење објекти; најважната задача беше градењето на човечките срца. Состојбата беше очајна, храмовите беа разрушени, образовните можности ограничени, и затоа сметам дека делото на Анастасиј беше израз на голема љубов кон Бога и кон Црквата.“
Преку ова интервју, Архиепископот Јован испраќа и поширока порака: иако во нашево време злото може да изгледа доминантно, тоа нема да надвладее. Бог останува нераскинлива мрежа на сигурност, која го одржува човештвото со надеж и вера.
Извор: orthodoxtimes.com
