Упокојувањето на Католикос-Патријархот на цела Грузија, Неговата Светост Илија II – личност која речиси половина век го обележа патот на Православието на Кавказот и пошироко – предизвика длабока тага и светска жалост.
Веста за неговата смрт, на 17 март 2026 година во Тбилиси, одекна како повик на жалост меѓу Црквите, владите и народите, додека Грузија беше обвиена во национална тага.
Светиот Синод на Грузиската Патријаршија заседава за да ги утврди деталите околу погребното опело, додека телото на блаженоупокоениот Поглавар ќе биде изложено на народно поклонување во Соборниот храм „Света Троица“ во Тбилиси. Во меѓувреме, Владата на Грузија прогласи ден на национална жалост, со знамиња спуштени на половина копје низ целата земја.
Сведоштва: „Смирен старец со светско влијание“
Јерарси на Православната Црква на Романија и Црквата на Грција изразија длабока тага, нагласувајќи дека „не станува збор само за Патријарх, туку за жив светител на нашето време“.
„Блажениот Илија II беше пример за смирение. Тој не владееше – туку служеше. Не наметнуваше – туку вдохновуваше“, истакна еден романски јерарх, додавајќи дека „неговото присуство беше духовна оска на стабилност во немирен свет“.
Од страна на Црквата на Грција беше нагласено дека „Патријархот Илија не беше политичка фигура, туку духовен водач на цел народ. Со тивки зборови и молитвено срце, ја одржа верата жива во тешки времиња“.
Грузија без својот пастир
Неговата загуба остава огромна празнина. Со децении тој беше симбол на единство, особено во времиња на национални кризи и општествени промени. Од советскиот период до независноста на современа Грузија, неговиот збор имаше тежина и авторитет.
Министерот за здравство на земјата изјави дека „Грузија од денес повеќе нема да биде иста“, пренесувајќи ја колективната болка на народот кој изгуби не само верски водач, туку и духовен татко.
Преродба на Црквата преку смирение
Патријархот Илија II (световно име: Ираклиј Гудушаури-Шиолашвили) беше востоличен во 1977 година, во период кога Грузиската Црква се наоѓаше во пад поради прогонот од комунистичкиот режим.
Со духовна прозорливост и непоколеблива вера, тој ја преобрази Црквата во жив организам со:
- десетици митрополии
- илјадници парохии
- силно присуство во општеството
Неговиот придонес во признавањето на автокефалноста од страна на Вселенската Патријаршија во 1990 година беше од клучно значење, а неговото дејствување ги надмина тесните црковни рамки.
Патријарх кој стана татко на народот
Еден од највпечатливите аспекти од неговиот живот беше одлуката да стане кум на повеќе од 50.000 деца, со што директно придонесе за демографската обнова на Грузија.
Ова не беше симболичен чин, туку длабоко пастирско дело – сведоштво за човек кој ја живееше верата како љубов и грижа.
Неговото духовно наследство
Влијанието на Патријархот Илија II не се ограничуваше само на Грузија. Тој беше ориентир за целото Православие, а неговите ставови за меѓународни прашања се одликуваа со умереност, мудрост и длабока богословска мисла.
Јерарсите истакнуваат дека „неговата загуба не е само национална, туку и сеправославна“, додавајќи дека „неговиот глас беше глас на мирот во свет исполнет со конфликти“.
Старец со мирис на светост
Многу верници веќе говорат за него како за човек со духовни дарови – старец кој живееше скромно, непрестајно се молеше и водеше без да наметнува.
Неговата личност ќе остане врежана како пример за вистински православен живот – не како управител, туку како пастир; не како власт, туку како служба на љубовта.
Крај на една епоха – почеток на едно споменување
Со упокојувањето на Патријархот Илија II се затвора едно големо поглавје за Православието.
Но неговото духовно наследство – смирението, љубовта и цврстата вера – продолжуваат да живеат и да вдохновуваат.
Православието тагува.
Но истовремено го чува живиот спомен на човек кој живееше како вистински пастир и зад себе остави обновена Црква.
Извор: vimaorthodoxias.gr
